مشب

«لغت نامه دهخدا»

[مُ شِب ب](1)(ع اِ) شیر بیشه. (ناظم الاطباء). اسد. (از اقرب الموارد) (محیط المحیط) (تاج العروس).
(1) - در منتهی الارب و آنندراج این کلمه بدین معنی «مِشَبّ» ضبط داده شده است.