مشتق

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَق ق] (ع ص) لفظی که از لفظ دیگر گرفته شده و فارسیان به تخفیف هم آرند. (از غیاث) (آنندراج). کلمهء گرفته شده از کلمهء دیگر. بیرون آمده و صادرگشته و متفرع شده. (ناظم الاطباء). کلمه ای که از کلمهء دیگر (کلمه اصلی) گرفته شده، مانند: ناله. رفتار. کردار. که از نالیدن، رفتن، کردن مشتق اند. (دستور پنج استاد) : فعل در بیشتر لغات مشتق بود، چنانکه در لغت عرب از اسمی مشتق است که آن را مصدر میخوانند. (اساس الاقتباس ص 15). و رجوع به اسماء مشتقه شود.