مشج

«لغت نامه دهخدا»

[مَ شَ] (ع ص) آمیخته. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء)(1) (از اقرب الموارد)(2). درآمیخته. ج، امشاج. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). و رجوع به مشیج شود.
(1) - بدین معنی در منتهی الارب و ناظم الاطباء به فتح و کسر شین هر دو آمده است.
(2) - بدین معنی در اقرب الموارد مَشَج و مِشج و مَشج ضبط شده است.