زبان

«فرهنگ معین»

"(زَ) [ په. ] (اِ.) = زفان. زوان:
۱- عضوی عضلانی ماهیچه‌ای و متحرک در دهان که از آن برای چشیدن مزه‌ها، بلع غذا و حرف زدن استفاده می‌شود.
۲- مجموعه نشانه‌های آوایی و خطی که برای بیان اندیشه و برقراری ارتباط به کار می‌رود.
۳- مجموعه رمزها و نشانه‌هایی که برای یک معنی خاص به کار می‌رود.
۴- نوعی شیرینی که شبیه به زبان است.  ؛ ~ کسی مو در آوردن کنایه از: از شدت تکرار کردن یا بسیار گفتن، به جان آمدن.  ؛ ~ را گاز گرفتن  پس گرفتن سخن.  ؛ ~ زرگری  زبانی غیرمعمول و تصنعی."