«فرهنگ معین»
(تَ) [ تر - مغ. ] (اِ.)لقبی برای شاهزادگان ترک و مغول که از پرداخت باج و مالیات معاف بودند و هرگاه که میخواستند بدون اجازه به حضور سلطان میرفتند.
