مشربی

«لغت نامه دهخدا»

[مَ رَ] (اِخ) مولانا مشربی. از قم است و به اتوکشی شهرت داشت. در اوایل به کسب خود روزگار میگذرانید، ولی عاقبت از آن دلگیر شده شاعری اختیار کرد. شخصی نامراد است. طبع شعرش چنان بود که ذیلاً ذکر میشود:
سر تا به قدم سوختهء آتش عشقیم
پروانه پرسوخته را رتبهء ما نیست.
نخواهد رفت ذوق غمزهء خونریزت از جانم
فریب عشوه ات گر صد رهم عمر ابد بخشد.
مشکل که فلک کینهء دیرینه نخواهد
امروز که او را چو تو بیدادگری هست.
(از مجمع الخواص ص 241).