«لغت نامه دهخدا»
[مُ شَرْ رَ] (ع ص) آن که اطرافش با هم سخت و محکم بسته باشند و آن اعجمی است مشتق از شیرازه. (منتهی الارب) (آنندراج). مأخوذ از شیرازهء فارسی، هر چیزی که بعضی آن را به بعضی دیگر بسته و کنارهای آن را شیرازه زنند و به هم منضم کنند. (ناظم الاطباء). کلمهء منحوت از شیرازهء فارسی: کتابی مشرز؛ شیرازه کرده. (از یادداشت به خط مرحوم دهخدا).