«لغت نامه دهخدا»
[مُ شَرْ رَ فُدْ دَ لَ] (اِخ)برادر کهتر سلطان الدوله از پادشاهان آل بویه (هشتمین از دیالمهء عراق). در سال 411 ه .ق. لشکریان در بغداد بر سلطان الدوله شوریدند و او را از امارت عزل کرده، برادر کوچکترش ابوعلی مشرف الدوله را بجای او به امیری برداشتند و سلطان الدوله به اهواز پناهنده شد و چون خواست بغداد را از چنگ برادر بیرون آورد مغلوب شد و مشرف الدوله رسماً در محرم 412 ه .ق. نام او را در دارالخلافه از خطبه انداخته به اسم خود خطبه خواند. عاقبت بین دو برادر، در سال بعد صلح برقرار شد به این ترتیب که فارس و کرمان تحت امر سلطان الدوله باشد و عراق در دست مشرف الدوله. (تاریخ مفصل ایران ص172). و رجوع به دیالمه شود.