مشرقان

«لغت نامه دهخدا»

[مَ رِ] (ع اِ) مشرقان و مشرقین به صیغهء تثنیه، مشرق تابستانی و مشرق زمستانی. قوله تعالی : «رب المشرقین و رب المغربین»(1) و مشرق و مغرب. قوله تعالی: «یا لیت بینی و بینک بعد المشرقین»(2). (ناظم الاطباء) (از محیط المحیط). و رجوع به مشرقین شود.
(1) - قرآن 55/17.
(2) - قرآن 43/38.