«لغت نامه دهخدا»
[مَ عَ] (ع اِ) راه. ج، مَشاعب. (مهذب الاسماء). راه در کوه. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). راه: مشعب الحق؛ راهی که حق را از باطل جدا سازد. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || داغی است شتران را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).