مشعبذ

«لغت نامه دهخدا»

[مُ شَ بِ] (ع ص) مرد شعبده باز. (منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). مشعبد :
نه عجب گر مشعبذ هوست
چشم از آرزو چهار کند.
عمادی (از سندبادنامه ص 183).
دست مشعبذ روزگار، رخسار او به آب زعفران شسته. (سندبادنامه ص 212).