مشعشع

«لغت نامه دهخدا»

[مُ شَ شَ] (ع ص) روشن. (آنندراج) (غیاث). رخشان(1). درخشان. درخشنده. درفشنده. پاک و روشن، که کثیف نباشد. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا).
- ظل مشعشع؛ که کثیف نباشد. (از اقرب الموارد).
|| شراب به آب آمیخته. (غیاث) (آنندراج) (دهار) (ناظم الاطباء). می به آب آمیخته. (دهار). || سایهء پراکندهء تنک. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
(1) - به این معنی از ترکی وارد زبان فارسی شده است. (از بیست مقالهء قزوینی ج 2 ص 276).