مشعوف

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص) دیوانه و شیفتهء دل رفته از جنون و بیم و مانند آن. (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). شیفته و عاشق و محب. (غیاث). عاشق. سخت دوستدار. شیفته. (یادداشت دهخدا) :
مکشوف به کوشش و به بخشش
مشعوف(1) به قادم و به ذاهب.
انوری (دیوان چ سعید نفیسی ص14).
|| خوشحال و خوشدل. (ناظم الاطباء) :سزاوارتر چیزی که زبان گوینده بدان مشعوف باشد و عنان جوینده بدان معطوف، حمد و ثنای باری جلت قدرته و عَلت کلمته است. (ترجمهء تاریخ یمینی چ 1 تهران ص6). مستوجب آن گردد که خاطر عاطر دریامقاطر فیض مآثر ملوک و امراء نامدار مسرور و مشعوف شود. (بهجت الروح ص88).
(1) - به معنی بعد نیز تواند بود.