مشقق

«لغت نامه دهخدا»

[مُ شَقْ قَ] (ع ص) شکافته و چاک زده و دریده. (ناظم الاطباء). شقه شقه شده. شکافته. (یادداشت دهخدا) :
چون عین عید نعلش وز نقش گوش و چشم
هاء مشقق آمد و میم مدورش.خاقانی.
- مشقق الاطراف؛ هو نبات (پرسیاوشان)، له ورق کورق الکزبره مشقق الاطراف. (ابن البیطار).