مشک آگین

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ] (ص مرکب) انباشته و آگنده و اندوده به مشک :
نشان پشت من است آن دو زلف مشک آگین
نشان جان من است آن دو چشم سحرآگند.
رودکی.
تو لاله دیدی شمشادپوش و سنبل تاج
بنفشه دیدی عنبرسرشت و مشک آگین.
فرخی.
بدان مشکوی مشک آگین فرودآی
کنیزان را نگین شاه بنمای.نظامی.
گشته زین نکته های مشک آگین
روی کاغذ نگارخانهء چین.نظامی.