مشکویه

«لغت نامه دهخدا»

[مُ کو یَ / یِ] (اِ) بمعنی مشکوی است که بتخانه و حرمسرای سلاطین باشد. (برهان) (آنندراج). همان مشکو است. (فرهنگ رشیدی). || (اِخ) نام نوایی از موسیقی. (برهان) (آنندراج). نام نوایی از سی لحن باربد. (فرهنگ رشیدی) :
چو بر مشکویه کردی مشک مالی
همه مشکو شدی پر مشک حالی.نظامی.
رجوع به مشک و مشکو و مشکوی و مشکمالی شود.