مشمومات

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص، اِ) عطریات و چیزهای خوشبو که بوئیده شوند. (غیاث) (آنندراج). خوشبویها. مقابل مبصرات و مذوقات و ملموسات و مسموعات. بوئیدنیها از ریاحین و گلها و میوه و مرکبات معطر مانند بهی و سیب و ترنج و نارنج و کافور و زغفران و غالیه و جز آنها. (یادداشت مؤلف) : از همهء انواع میوه ها و مشمومات بسیار. (فارسنامهء ابن بلخی ص147). مشمومات چون نیلوفر و نرگس و بنفشه و یاسمن سخت بسیار بود. (فارسنامهء ابن بلخی ص142). نان فراخ و میوه ها بسیار و مشمومات فراوان. (چهارمقالهء عروضی).