مشوی

«لغت نامه دهخدا»

[مَشْ وی ی](1) (ع ص) (از «ش وو») آنکه او را سنگ خطا کرده باشد. (منتهی الارب) (آنندراج) (از تاج العروس) (از ناظم الاطباء) (از محیط المحیط) (از اقرب الموارد).
(1) - این ضبط از تاج العروس و منتهی الارب است، ولی در معجم متن اللغه و اقرب الموارد و محیط المحیط [ مُ وا ] ضبط شده است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر