مشهر

«لغت نامه دهخدا»

[مُ شَهْ هَ] (ع ص) شهرت داده شده. (غیاث) (آنندراج). مشهور. معروف. شناخته شده :
در او صید را چند جای ستوده
در او بزم را چند جای مشهر.فرخی.
ز رحمت مصور ز حکمت مقدر
به نسبت مطهر به عصمت مشهر.
ناصرخسرو (دیوان چ سهیلی ص151).
بگشاد مرا بسته و بر هرچه بگفتم
بنمود یکی حجت معروف مشهر.
ناصرخسرو (دیوان ایضاً ص159).
گر از چشم سرت گشته ست پنهان
به چشم عقل در، هست او مشهر.
ناصرخسرو (دیوان ایضاً ص182).
صحن زمین ز کوکبهء هودج آنچنانک
گفتی که صدهزار فلک شد مشهرش.
خاقانی.
حاسدان در زخم خوردن سرنگون چون سکه اند
تا به نامش سکهء ایران مشهر ساختند.
خاقانی.
آری به صاع عید همی ماند آفتاب
از نام شاه داغ نهاده مشهرش.
خاقانی (دیوان چ سجادی ص221).
- مشهر شدن؛ مشهور شدن :
ور می بروی تو با امامی
کاین فعل شده ست از او مشهر.
ناصرخسرو (دیوان چ سهیلی ص155).
مشهر شده ست از جهان حضرتش
چو خورشید و عالم سراسر ظُلَم.
ناصرخسرو.
- مشهر گشتن؛ مشهور شدن :
دینش به سخن گشت مشهر به زمین بر
وز راه سخن رفت بر این گنبد دوار.
ناصرخسرو.
|| مسلول. آخته. آهیخته. کشیده. (یادداشت مؤلف).