مشهری

«لغت نامه دهخدا»

[مُ شَهْ هَ] (حامص) شهرت یافتن. مشهور بودن :
نخل به جنبش آمده گر نه یهود شد چرا
پارهء زرد بر کتف دوخت بدان مشهری.
خاقانی (دیوان چ عبدالرسولی ص437).