مشی

«لغت نامه دهخدا»

[مَشْیْ] (ع مص) رفتن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ترجمان علامهء جرجانی). رفتن به نرمی. (غیاث). گذشتن بر روی پایهای خود و رفتن. (ناظم الاطباء). حرکت دادن پایها و نقل آنها از مکانی به مکانی دیگر خواه تند باشد خواه آهسته. (از اقرب الموارد). || خداوند مواشی بسیار گردیدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || راه یافتن. (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد). راه یافتن. قوله تعالی : نوراً تمشون به(1). || سخن چینی نمودن. (ناظم الاطباء). || (اِمص) روش. (مهذب الاسماء). رفتار. روش. (یادداشت مؤلف). روش و رفتن.
- خط مشی؛ روش کار. مسیر کار و نحوه اجرای امری.
- مشی کردن؛ راه رفتن. (ناظم الاطباء).
|| گردش. (یادداشت مؤلف).
(1) - قرآن 57/28.