مشیده

«لغت نامه دهخدا»

[مُ شَیْ یَ دَ] (ع ص) استوار بلندبرآورده. (ترجمان القرآن ص88). مؤنث مشید: بروج مشیده. (از منتهی الارب) (از محیط المحیط). افراخته. مرتفع. استوار و محکم. قوله تعالی: فی بروج مشیده(1). (ناظم الاطباء).
(1) - قرآن 4/78.