«لغت نامه دهخدا»
[مُ رُدْ دَ لَ] (اِخ) میرزا نصراللهخان. صدراعظم ایران از رجال دورهء اخیر عهد قاجار (متوفی 1325 ه . ق.). وی از اهل نائین بود. در آغاز زندگی در رنج و سختی بسیار به سر برد. در تهران نخست در خدمت آصف الدوله و سپس در خدمت ابراهیم خان تبریزی درآمد، آنگاه منشی وزارت خارجه شد و مورد توجه اتابک گردید و به وزارت لشکر رسید. در ابتدای کار در وزارت خارجه لقب مصباح الملک داشت و بوسیلهء اتابک در سال 1309 به مشیرالملک ملقب شد. پس از قتل ناصرالدین شاه محسن خان مشیرالدوله که وزارت خارجه را داشت برای معالجه به اروپا رفته بود، لذا امین السلطان، مشیرالملک را به کفالت وزارت خارجه منصوب ساخت و پس از فوت محسن خان، لقب و شغل او به مشیرالملک (میرزا نصرالله نائینی) رسید. و چون در سال 1321 ه . ق. امین السلطان معزول شد میرزا نصرالله مشیرالدوله باز هم وزارت خارجه را بر عهده داشت. و در سال 1324 ه . ق. پس از سقوط عین الدوله به فرمان مظفرالدین شاه به صدارت رسید. او شش ماه در دوران مظفرالدین شاه و دو ماه در دوران محمدعلی شاه مقام صدارت را بر عهده داشت و چون از قصد محمدعلی شاه در احضار اتابک از اروپا آگاهی یافت تمارض کرد و از کار کنار رفت. پس از کشته شدن امین السلطان به مشیرالدوله تکلیف تشکیل کابینه نمودند و او به عللی از این کار خودداری کرد و چند روز بعد چهارم شعبان 1325 ه . ق. درگذشت. رجوع به تاریخ رجال ایران تألیف بامداد ج4 ص351 و تاریخ بیداری ایران ص444 شود.