مصائب

«لغت نامه دهخدا»

[مَ ءِ] (ع اِ) جِ مصیبه. (منتهی الارب) (آنندراج). مکروهات و شدائد و رنجها (همزهء مصائب مبدل از واو است خلاف القیاس). (از غیاث). جِ مصیبت. رزایا. مصیبتها. ماتمها. مصایب. (یادداشت مؤلف) :
پند گیر از مصائب دگران
تا نگیرند دیگران ز تو پند.سعدی.
و رجوع به مصیبت شود.