«لغت نامه دهخدا»
[مُ بَ / بِ رَ] (از ع، مص)اصطبار. مصابره. مصابره. صبر ورزیدن. صبر نمودن در کارها. (یادداشت مؤلف). صبر کردن. (غیاث). صبر. شکیبایی. - مصابرت کردن؛ شکیبایی کردن. شکیب به کار بردن. - مصابرت نمودن؛ صبر کردن. شکیبایی نشان دادن. صبر و شکیب نمودن : دو ماه در آن محاصرت مصابرت نمود. (ترجمهء تاریخ یمینی ص68). مدت هجده سال به خراسان بماند و بر انقلاب حالات و تصاریف ایام و حوادث روزگار مصابرت می نمود. (ترجمهء تاریخ یمینی ص257). مدت سه شبانروز بر محاربت مصابرت نمودند و بر مضاربت مثابرت کرد. (جهانگشای جوینی چ اروپا ج2 ص178). و رجوع به مصابره شود.