«لغت نامه دهخدا»
[مُ حِ] (ع ص، اِ) جِ مصاحب (در حالت نصبی و جری). اصحاب. یاران. همدمان و هم نشینان: مصاحبین او همه دانشمندان بودند. و رجوع به مصاحب شود.
