مصادرات

«لغت نامه دهخدا»

[مُ دَ] (ع اِ) جِ مصادره. (یادداشت مؤلف) : بوسهل زوزنی بود آن میانه کار و بار همه وی داشت و مصادرات و مواضعات مردم... همه او می کرد. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص145). بیشتر خلوتها با بوسهل زوزنی بود و صارفات(1) او می برید و مرافعات را وی می نهاد و مصادرات او می کرد. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص87). عمال تاش را که بر سر اعمال خراسان بودند بگرفت و هر یک را به مواقفات و مصادرات سنگین تسبیب کرد. (ترجمهء تاریخ یمینی ص79). || (اصطلاح منطق) مبادی تصدیقیه است که متعلم در صحت آنها تردید ندارد. مبادی تصدیقی خاصی است که «بینه الثبوت» باشد بنفسه و متعلم از معلم با شک و عناد و انکار می گیرد و وجه نامگذاری آن مبادی به مصادرات از آن جهت است که منشأ صدور و اثبات مسائل علم است. (از فرهنگ لغات و اصطلاحات فلسفی تألیف سجادی). و رجوع به مصادره شود.
(1) - ن ل: مصارفات. (شاید: مواضعات. حاشیهء تاریخ بیهقی چ فیاض ص49).