مصادقت

«لغت نامه دهخدا»

[مُ دَ / دِ قَ] (از ع، اِمص)مصادقه. خلت. دوستی. دوستی ورزیدن با یکدیگر : در آبگیری دو بط و سنگ پشتی... به حکم مجاورت دوستی و مصادقت داشتند. (کلیله و دمنه). ایلک خان... پیش محمود به حکم مصاهرت و مصادقت که از جانبین سلسلهء وداد و اتحاد منعقد بود، کتبی فرستاد... (سلجوقنامه ص11). به شرایط موافقت و مصادقت در تحری مراضی و توخی مطالب و مباغی آن حضرت قیام نمودی. (ترجمهء تاریخ یمینی ص46). حال موافقت و مصادقت میان سلطان و ایلک خان قائم بود. (ترجمهء تاریخ یمینی ص292). چون کیوک خان را به خانی برداشتند سبب مصادقتی که داشت باییسو که پسر صلبی جغتای بود. (تاریخ جهانگشای جوینی). میان ایشان مصادقتی و مصافاتی از روی آنک... حاصل آید. (تاریخ جهانگشای جوینی). یکی بود از امرای گورخان... با او از قدیم مصادقت و مصافاتی تمام داشت. (تاریخ جهانگشای جوینی). اسباب موافقت و مصادقت به نظام پیوست. (ترجمهء تاریخ یمینی ص273). || راستی از دو سوی. (یادداشت مؤلف).