مصاره

«لغت نامه دهخدا»

[مُ صارْ رَ] (ع مص) اکراه(1) کردن کسی را بر چیزی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). کسی را به دشواری بر کاری داشتن. (تاج المصادر بیهقی).
(1) - در آنندراج بجای «اکراه»، «گمراه» آمده و ظاهراً غلط چاپی است.