مصاف آرای

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (نف مرکب) مصاف آرا. آرایندهء رزمگاه. ترتیب دهندهء جنگ و جنگ جای. که ترتیب صفوف لشکریان و بقیهء سپاهیان کند. || آنکه با دلاوری و فنون جنگی مایهء آرایش میدان جنگ باشد. که به هنر و دلیری زیب و زینت میدان جنگ باشد. جنگی :
هرچه در هندوستان پیل مصاف آرای بود
پیش کردی و درآوردی به دشت شابهار.
فرخی.