«لغت نامه دهخدا»
[مُ] (ع مص) مصافاه. (ناظم الاطباء). رجوع به مصافاه شود. با هم دوستی کردن. با کسی دوستی به اخلاص داشتن. (یادداشت مؤلف). با کسی دوستی ویژه داشتن. (تاج المصادر بیهقی) (المصادر زوزنی). دوستی کردن با کسی به پاکی. || (اِمص) دوستی خالص. (ترجمان القرآن ص89). دوستی و اخلاص. (غیاث). یکدلی و صفا و دوستی و صمیمیت. (یادداشت مؤلف). دوستی پاک. یکدلی : مصافات به حقیقت میان دوستان آن است که هیچ چیز از اندک و بسیار پوشیده داشته نیاید. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص645). سوابق مصافات او به لواحق مؤاخات و موالات معمور گردانید. (ترجمهء تاریخ یمینی ص395). اسباب مصافات و مبانی موالات میان هر دو پادشاه مستحکم شد. (ترجمهء تاریخ یمینی ص192). بنیاد مصافات با آن جماعت به خلاف سیرت پدر آغاز نهاد. (تاریخ جهانگشای جوینی). میان ایشان مصادقتی و مصافاتی از روی... حاصل آمد. (تاریخ جهانگشای جوینی). او با خواجه فخرالدین موافقت و مصافاتی که پیش از آن نداشتند آغاز نهادند. (تاریخ جهانگشای جوینی). ارسال انواع این پیغامها به استظهار ییسور بود و موافقت و مصافات او. (تاریخ جهانگشای جوینی). - مصافات داشتن؛ دوستی خالص و اخلاص داشتن : یکی بود از امرای گورخان... با او از قدیم مصادقت و مصافاتی تمام داشت. (تاریخ جهانگشای جوینی).