مصالحه

«لغت نامه دهخدا»

[لَ / لِ حَ / حِ] (از ع، اِمص)مصالحه. مصالحت : این مصالحه در رجب سنهء 88 بود. (ترجمهء تاریخ یمینی ص198). حسب الصلاح امرا کتابت دوستانه مشعر بر استحکام بنیان مصالحه که از این طرف مرعی و مسلوک است به حضرت خواندگار روم نوشته. (عالم آرا ج1 ص232). رجوع به مصالحت و مصالحه شود. || (اصطلاح فقه) عقدی که به موجب آن طرفین تراضی و تسالم کنند بر تملیک چیزی به کسی اعم از عین یا منفعت یا اسقاط دین از کسی یا اسقاط حقی از کسی و جز آن. و رجوع به صلح شود.
- مصالحه کردن؛ بخشیدن. صلح کردن :
کنم مصالحه یکسر به زاهدان می کوثر
به شرط آنکه نگیرند این پیاله ز دستم.
یغمای جندقی.