«لغت نامه دهخدا»
[مِ] (اِخ) از فرقه های نصاری. این فرقه روحانیان جهانگرد دریوزه گر بودند و نوعی درویش عیسوی شمرده می شدند و فساد اخلاق بسیار در زیر پردهء زهد ظاهری نهان داشتند و به حکم سمت و شغلی که داشتند داخل خانهء عیسویان می شدند و مرتکب فحشا و منکر می گشتند. این فرقه به روزگار خسروپرویز در ایران از فرقی شمرده می شدند که قابل تعقیب و زجر بودند. (از ترجمهء ایران در زمان ساسانیان چ 2 ص511 و چ 1 ص347).