مصامص

«لغت نامه دهخدا»

[مُ مِ] (ع ص، اِ) خالص از هر چیزی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). مثل مصاص است به معنی خالص هر چیزی. (از نشوءاللغه ص139). و رجوع به مصاص شود.
- فرس مصامص؛ اسب استواربنداندام. (از منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).
|| گرامی نژاد و پاکیزه گوهر: انه لمصامص(1)؛ او گرامی نژاد و پاکیزه گوهر است (ناظم الاطباء)، او صاحب حسب پاکیزه است. (منتهی الارب).
(1) - در ناظم الاطباء لمصمص چاپ شده که ظاهراً غلط چاپی است.