«لغت نامه دهخدا»
[مُ بَ] (ع مص) صبح کردن و بامداد کردن، چنانکه گویند: امسینا ممسی؛ یعنی شام کردیم. (ناظم الاطباء). بامداد شدن. (تاج المصادر بیهقی). || (اِ) بامداد. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || جای بامدادی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). جای صبح کردن: قال الحمد لله ممسانا و مصبحنا بالخیر. (ناظم الاطباء). جای بام دیدن. (مهذب الاسماء). || هنگام و وقت بامدادی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). وقت بام. (مهذب الاسماء).