مصتم

«لغت نامه دهخدا»

[مُ صَتْ تَ] (ع ص) شی ء مصتم؛ چیز محکم و استوار. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || کوچه که منفذ ندارد. (منتهی الارب). کوچه که دررو نداشته باشد. کوچهء ناگذر. (ناظم الاطباء). بن بست. || وادی که منفذ ندارد. (منتهی الارب). وادی بی دررو. (ناظم الاطباء). || الف مصتم؛ هزار کامل و تمام. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). مصمَّت؛ الف مصتم یا مصمت. هزاری تمام(1). (یادداشت مؤلف).
(1) - Ronde.