مصح

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع مص) رفتن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || سپری شدن چیزی. || تراویدن تری از چیزی. || بردن و ربودن چیزی را. || برگردیدن رنگ شکوفهء گیاه. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). مصوح. || کوتاه شدن سایه. || کهنه شدن جامه. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). مصوح. || کهنه شدن خانه. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || منقرض شدن خانه و سپری شدن اثر آن. (ناظم الاطباء). || کهنه شدن یا به کهنگی نزدیک شدن کتاب. (از اقرب الموارد). || سپری گردیدن شیر شتر. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || کم رنگ گردیدن سایه. (ناظم الاطباء). || استوار شدن بیخ مویهای گرداگرد سم اسب پس از افتادن و از شقاق و ترکیدن مأمون گشتن آن. || به گردانیدن بیمار را. گویند: مصح الله مرضک؛ به گرداند خدای بیماری تو را. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء).