«لغت نامه دهخدا»
[مُ] (ع اِ) جِ مَصْد و مَصَد. (ناظم الاطباء). رجوع به مصد شود. || جِ مصاد. (ناظم الاطباء). (منتهی الارب). جِ مصاد، به معنی پشتهء بلند بالای کوه. (آنندراج). رجوع به مصاد شود.