مصدر

«لغت نامه دهخدا»

[مُ صَدْ دَ] (ع ص، اِ) مرد سخت و قوی سینه. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). سخت سینه. (مهذب الاسماء). || کسی که خوی و عرق او تا به سینهء وی رسیده باشد. || سپیدی سر و سینه از گوسفند و اسب. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (آنندراج). || میش سیاه سینهء سپیدبدن. (ناظم الاطباء). || اسب سابق و درگذرنده. || تیر ستبرسینه. || اولین تیر قمار که بی علامت و نشان باشد. || شیر بیشه. || گرگ. || مقدم داشته شده و در صدر واقع گشته و در اول و ابتدا آورده شده. (از غیاث) (از آنندراج) (ناظم الاطباء). به پیشگاه نشانیده. بالانشین.
- مصدر به؛ آغازیده به: «برو» فعل مصدر به باء است.
- مصدر ساختن؛ مقدم داشتن. در صدر قرار دادن : مضمون این داستان یکی از فضلا که در آن مجلس حاضر بوده است و سخنانی که ذکر کرده شد به گوش خود شنیده ثبت کرده است و آن را به کریمهء «ماشهدنا الا بما علمنا»(1) مصدر ساخته و در آخر به این کلمات ختم نمود... (ظفرنامهء یزدی ج2 ص391).
- مصدر شدن؛ در صدر واقع شدن و در اول و ابتدا آورده شدن. (ناظم الاطباء).
- مصدر کردن؛ مصدر ساختن. مقدم داشتن. بدان آغاز کردن.
- || قرار دادن در صدر. نشاندن در پیشگاه :
گفتی از انبیا و امم هرکه رفته بود
حق کرده در حوالی کعبه مصدرش.خاقانی.
(1) - قرآن 12/81.