«لغت نامه دهخدا»
[مُ صَدْ دَ] (ع ص) شتر که بر صدغ وی داغ و نشان نهاده باشند. (منتهی الارب) (از آنندراج): بعیر مصدغ؛ شتری که مابین چشم و گوش وی را داغ کرده باشند. (ناظم الاطباء). مصدوغ. (منتهی الارب).