مصطفی

«لغت نامه دهخدا»

[مُ طَ فا] (اِخ) پیغمبر (ص). از نامهای آن حضرت صلی الله علیه و آله. (ناظم الاطباء). لقبی از القاب رسول صلوه الله علیه. از القاب حضرت محمد (ص). (یادداشت مؤلف) :
شفیع باش برِ شه مرا بدین زلت
چو مصطفی برِ دادار برروشنان را.دقیقی.
گر مدیح و آفرین شاعران بودی دروغ
شعر حسان بن ثابت کی شنیدی مصطفی؟
منوچهری.
مصطفی اندر جهان، آن گه کسی گوید که عقل؟
آفتاب اندر فلک، آن گه کسی جوید سها؟
سنایی.
یعنی امسال از سر بالین پاک مصطفی
خاک مشک آلود بهر حرز جان آورده ام.
خاقانی.
زبان ثناگر درگاه مصطفی بهتر
که بارگیر سلیمان نکوتر است صبا.خاقانی.
از مصطفی خلیفه و چون آدم صفی
از خود خلیفه کرد خدای گرو گرش.
خاقانی.
فردا به بهشت گشته سیراب
در کوثر مصطفات جویم.خاقانی.
پیشت آرم مصطفایی را شفیع
کِاسم او یاسین و طه دیده ام.خاقانی.
مپندار سعدی که راه صفا
توان رفت جز در پی مصطفی.
سعدی (بوستان).
طبیبی حاذق به خدمت مصطفی (ص) فرستاد. (گلستان).
- آل مصطفی؛ خاندان رسالت. آل رسول. فرزندان حضرت محمد (ص). (یادداشت مؤلف) :
کس نیارد یاد از آل مصطفی
در خراسان از بنین و از بنات.ناصرخسرو.
تا آل مصطفی را زایزد درود باشد
بر تو درود بادا از مصطفی و آلش.خاقانی.
- مصطفی زاد؛ مصطفی زاده. پیمبرزاده. فرزند رسول. از نسل حضرت محمد (ص).
- || پاک نژاد. پاکیزه نژاد. علوی. آسمانی :
اشتر آمد این وجود خارخوار
مصطفی زادی بر این اشترسوار.مولوی.