«لغت نامه دهخدا»
[مُ طَ فا عَ دُرْ را زِ] (اِخ) ابن حسن بن احمد عبدالرازق (1302 - 1366 ه . ق.). از محققان در فقه و ادب بود به وزارت اوقاف مصر و سپس به ریاست الازهر رسید. از محضر شیخ محمد عبده کسب علم کرد و پس از پایان تحصیلات در الازهر در پاریس و لیون بتحصیل علم پرداخت. مردی دانشمند و موقر و فروتن و متفکر بود و آثاری بسیار از او برجاست، از آن جمله است: 1 - تمهید لتاریخ فلسفه الاسلامیه. 2 - الدین و الوحی و الاسلام. 3 - البهاء زهیر. و بسیاری کتابهای منتشر نشده مانند کتابی در منطق و کتابی در تصوف و کتابی در فصولی از ادبیات. وی در قاهره در سمت ریاست الازهر درگذشت. (از اعلام زرکلی).