«لغت نامه دهخدا»
[مُ فَ] (ع ص، اِ) کژ و مایل از هر چیزی. (منتهی الارب) (آنندراج). کج و مایل به چیزی. (ناظم الاطباء). || پهن از هر چیزی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). پهناور. (از اقرب الموارد). || سیف مصفح؛ تیغ پهناور. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || صدر مصفح؛ سینهء پهناور. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || (اِ) روی نرم و نیکو. || بینی که استخوان آن معتدل باشد. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || سری که دو صدغ وی فرورفته و مابین پیشانی و پس گردن آن دراز باشد. (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). سر تنگ دراز. پیشانی دراز و پست گردن. || آنکه هر دو جنب سر او پست و پیشانی او برآمده باشد. (منتهی الارب) (آنندراج). || مقلوب. (اقرب الموارد). || هر دلی که در آن ایمان و نفاق فراهم آمده باشد. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از اقرب الموارد). || تیر ششم از تیرهای قمار. (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). تیر ششم قمار، و آن را مسهل هم گویند. (منتهی الارب) (آنندراج). تیر ششم قمار. (مهذب الاسماء).