«لغت نامه دهخدا»
[مَ لَ حَ] (نف مرکب) که صلاح کار و مصلحت حال خود یا کسی جوید. مصلحت اندیش. (از یادداشت مؤلف). صواب بین. چاره اندیش : شحنه به رأی خونخواران و قاضی مصلحت جوی طراران. (گلستان). رجوع به مصلحت اندیش شود.