«لغت نامه دهخدا»
[مَ لَ حَ] (نف مرکب) که صلاح کار بداند. که نیک و بد امور دریابد. کنایه از عاقل و هوشیار و فهمیده : وزیر صاحب تدبیر... که صایب رای و مصلحت دان بود پیش پادشاه رفت. (سندبادنامه ص226).و رجوع به مصلحت بین شود.