«لغت نامه دهخدا»
[مُ صَ تَ] (ع ص) میان کاواک. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). میان تهی. توخالی. || آنکه دارای پیشانی پهن و گونه های فرورفته باشد. (ناظم الاطباء). رجوع به صُنْتُع شود.