مصیبه

«لغت نامه دهخدا»

[مُ بَ] (ع اِ) مصیبت. (از منتهی الارب). تعزیت. (آنندراج). سوک. داغ آنچه موافق طبع نبود، مانند مرگ و جز آن. (از تعریفات جرجانی). || مصیبت. سختی. رنج. سختی رسیده به کسی. اندوهِ رسنده به کسی. (منتهی الارب). ج. مصائب. (از آنندراج) (ناظم الاطباء). کاری سخت که به کسی رسد. (ترجمان القرآن جرجانی ص89). || اندوه. (ناظم الاطباء) (آنندراج). غم و اندوه که بر مردم رسد. ج، مصائب، مصیبات. (مهذب الاسماء). و رجوع به مصیبت شود.