«لغت نامه دهخدا»
[ءِ زُلْ خَ] (ص مرکب) آنکه از خطا مصون نباشد. آنکه دستخوش اشتباه و خطاست. غیر معصوم: آدمی جائز الخطاست. انسان جائز الخطاست.