جابجا

«لغت نامه دهخدا»

[بِ] (ق مرکب) فوراً. درحال. فی الفور. || (اِ) مکان بمکان. محل به محل. نقطه بنقطه :
من شده چون عنکبوت از پی آن دربدر
بانگ کشیده چو سار از پی این جابجا.
خاقانی.
آن حکیم خارچین استاد بود
دست میزد جابجا می آزمود.مولوی.
ارض مُجَوَّبه؛ زمینی که بر آن جابجا باران باریده باشد. (منتهی الارب).