«لغت نامه دهخدا»
[یَ] (ع اِ) حوض کلان. ج، جوابی. (منتهی الارب) (مهذب الاسماء) (ترجمان القرآن جرجانی) || جماعت. (منتهی الارب) (آنندراج). || قسمی از شهب و از ثوانی نجوم است. || جای گرد آمدن آب. ج، جوابی. (منتهی الارب). حوضی که جای گرد آمدن آب برای شتران است. یاقوت آرد: و اصله فی اللغه الحوض الذی یجبی فیه الماء للابل. قال الاعشی: کجابیه الشیخ العراقی تفهقُ. (معجم البلدان).